Promotie en Doen

Geplaatst op 20 januari 2012 door PascalMarcelis

Ik wijd deze pagina aan Promotie voor het goede doel, namelijk de strijd tegen kanker. Ik ben blij dat tijdens de afscheidsbijeenkomst van Diana het mooie bedrag van € 1221,40 is opgehaald voor KWF Kankerbestrijding. Veel dank daar nog voor! Naast het KWF steun ik zelf KiKA, omdat het vooral ook voor kinderen een oneerlijke strijd is. Ik heb tijdens de ziekte van Diana, door een aantal enthousiaste tweeps, overwogen om mee te gaan trainen voor de Alpe d’HuZes. Dat ging uiteindelijk niet omdat ik Diana geen moment alleen wilde laten. Op dit moment heb ik nog steeds niet de illusie om zo’n omvangrijk commitment aan te kunnen gaan. Wel heb ik in mijn zoektocht naar een nieuwe sport, besloten om te gaan spinnen. Dat laat de optie open er misschien ooit aan te beginnen. Nu eerst het ‘normale’ leven inclusief werk, opnieuw ontdekken en een balans vinden. Ondertussen kom ik in aanraking met allerlei super mooie initiatieven om kanker de wereld uit te helpen. Het moge duidelijk zijn dat dat mij nu meer raakt dan ooit. En ondanks dat ik zelf nog niets onderneem (alhoewel, zie onder…), is aandacht vragen ook er iets aan Doen. Alle beetjes helpen. Dus Doen!

@3xVentoux040 – Fleur en consorten
De eerste actie tegen kanker waar ik dus mee in aanraking kwam is die van tweep Fleur en consorten (Joep, Marc, etc…). Ik heb er op de uitnodiging van de afscheidsdienst van Diana al aandacht voor gevraagd. Fleur heeft haar vader op een veel te jonge leeftijd verloren. Door haar tweets – en die van haar moeder Lia – over dat intense verlies, is er vanuit #verbondenheid en #steun naar elkaar een link ontstaan op Twitter. In plaats van de Alpe d’HuZes te gaan doen, heeft de groep besloten de Mont Ventoux 3x te berijden. Groep @3xVentoux040 (voornamelijk uit Eindhoven dus) zijn ondertussen bezig met hun trainingsprogramma om uiteindelijk de pieken van een berg te beklimmen om dierbaren uit diepe dalen te halen of om bij te dragen dat anderen niet in zo’n diep dal geraken. Ze nemen de mensen die zij willen eren mee op hun bagagedrager. Ze willen Diana ook meenemen. Een zeer mooi gebaar. Doet me veel. Bij het afhaken voor de training heb ik ze beloofd het inschrijfgeld te sponsoren. Daar sta ik natuurlijk voor. Dat ga ik Doen!

RopaRun – Daniëlle via Annemiek
Studievriendin van PenD, Annemiek heeft een vriendin genaamd Daniëlle die, gehoord het verhaal van PenD en op speciaal verzoek van Annemiek, Diana ook mee wil nemen in haar sportieve strijd tijdens de RopaRun. Daniëlle heeft zelf de afgelopen jaren veel mensen aan kanker verloren, waaronder afgelopen zomer haar schoonmoeder. Ze heeft intens met Annemiek meegeleefd tijdens de ziekte van Diana en na haar overlijden. Annemiek schrijft me in een privébericht op Facebook: “Zij wil al jaren de Roparun lopen, door omstandigheden lukte dat telkens niet. Aankomend jaar dus wel, ze is supertrots om mee te mogen doen en gedreven tot en met. Nog niet zo lang geleden heb ik haar gevraagd (toen ze me zei voor wie ze allemaal ging lopen), of ze ook voor Diana wilde lopen, in gedachten. Of ze ook, al was het maar 1 keer, aan Diana wilde denken tijdens haar Run. Dat beloofde ze. En dat doet ze, dat weet ik. En toen kreeg ik vanmiddag een berichtje van haar, dat ze een doosje met foto’s mee wil nemen van mensen voor wie ze wil gaan lopen.. En of ik een foto van Diana aan haar wilde meegeven..” Voor Annemiek, voor ondergetekende en anderen een bijzonder en mooi en warm gebaar… De foto is naar Daniëlle onderweg. Daniëlle, veel suc6 met het Doen!

Alpe d’HuZes – Hans
Oud middelbare-school-genoot van P, Hans, zet zich belangeloos in voor het goede doel en traint zich te pletter om in het kader van de Alpe d’HuZes actie de alp 4x te beklimmen. Met de afdaling erbij is dat toch 8x tegen de bergwand rijden Hans! ;-) Helaas heeft Hans ook teveel mensen waarvoor hij iets wil Doen. We hadden elkaar in de gaten via LinkedIn, maar eigenlijk weinig contact. Na mijn berichten over PenD zocht hij contact en liet hij per e-mail weten dat hij extra gemotiveerd was om zoveel mogelijk geld op te halen om mensen van die verschrikkelijke ziekte te genezen, of nog liever te voorkomen dat de ziekte ontstaat. Hij vroeg me of hij een verbinding mocht leggen met ons verhaal. De verbinding is graag gelegd…

KanjerGuusje – Familie van Gorp
Over verbondenheid gesproken. Ten tijde van het ziekteproces van Diana kwam ik op Twitter, eigenlijk via Karel en zijn zoon P, in aanraking met Lowie. Lowie blogde (en nog steeds) dagelijks over zijn dochter #kanjerguusje. Net na het overlijden van Diana, sterft ook Guusje. Ook al is het contact misschien beperkt en gaan we door een eigen proces heen, de steun en verbondenheid blijft. Het indrukwekkende weblog van Lowie wordt gepubliceerd in boekvorm en de inkomsten komen ten goede van een eigen stichting: Stichting KanjerGuusje. Het boek staat al snel op nr. 1 bij Bruna. Lowie wordt twitteraar van het jaar. En ondanks zijn nieuwe missie, zoeken hij, zijn vrouw Yvonne en hun kinderen ook naar een nieuwe balans in hun leven. Dat is te lezen in hun tweets. En ook dat schept een band. Denk ik aan KanjerGuusje dan denk ik ook aan al die andere kinderen waarvan ik weet dat ze tegen een vorm van kanker strijden, zoals bijvoorbeeld Teun het zoontje van collega Marga, en Xena, een meisje dat zelf en samen met haar moeder Anja over de strijd twittert maar ook ‘normaal’ probeert te leven.

DoorZetters – Alpe d’Huzes – Sandra via Natascha
En dan de laatste actie waarvoor ik graag (alvast) wat Promotie maak. Natascha, een dierbare vriendin van PenD, stuurt op 21 december van het afgelopen jaar informatie over een actie genaamd DoorZetters. Deze actie is geïnitieerd op het werk van een vriendin van N, Sandra. Van Concorp Brands gaat een delegatie de Alpe d’HuZes fietsen. Om extra geld op te halen, bedenken ze de actie DoorZetters: een snoepje in de vorm van een wielrenner. De opbrengsten van de verkoop komen via de Alpe d’HuZes-actie ten goede aan het KWF. Natascha biedt mij de opening om wel iets te Doen. De snoepjes worden geproduceerd in een fabriek in Friesland. En ik mag mee inpakken! Dat voelt goed. Iets kunnen Doen. Binnenkort plaats ik hier meer informatie over de actie. De zakjes snoep moeten op korte termijn in enkele supermarkten komen te liggen. Ze zijn € 1 per stuk, en ben je een snoeper, dan vind je ze lekker. Kopen! Doen! Voor het bedrag van € 32 (leeftijd van Diana bij overlijden) heb ik inmiddels twee dozen met snoepzakjes afgenomen. Een symbolisch bedrag waarmee ik iets kan Doen…

Update 24 januari 2012: Afgelopen zaterdag ben ik naar Jirnsum afgereisd met Natascha, Sandra en Jurgen. Daar hebben we de ochtendploeg afgelost en waren we een aantal uren zoet, letterlijk en figuurlijk. De DoorZetters moesten aangevoerd worden, ontkleefd worden, en verdeeld worden over de transportband. Vervolgens werden ze machinaal verdeeld over de zakjes (wat door het kleefgehalte ‘niet altijd’ helemaal goed ging) en vervolgens kwamen ze of automatisch in doosjes, of werden ze handmatig per 16 in een doosje gelegd en verpakt. Het was zeker leuk om een keer te doen. Om samen te doen. Vooral gaf het een fijn gevoel. Iets te kunnen Doen voor het goede doel. Hierbij wat beelden voor een indruk. Promotie maken volgt nog. Quintijn is overigens nog altijd erg jaloers op papa bij het zien van de beelden…

Ik hoop trouwens dat jullie ook nog wat Doen door een van de genoemde acties te ondersteunen. En/Of door Promotie te maken voor deze pagina. Ook dat is wat Doen!


Gepost in Dal, Piek | 9 Reacties

Postuum en Dagelijks

Geplaatst op 10 januari 2012 door PascalMarcelis

Dit weblog bijhouden, dat is mijn goede voornemen voor 2012! Als een Postuum eerbetoon aan Diana. Niet Dagelijks, want iedere dag heeft genoeg uitdagingen die om aandacht en energie vragen. En dan erbij ik deel mijn Dagelijkse Pieken en Dalen al kort en bondig via Twitter (inmiddels zijn al mijn tweets en reacties daarop te lezen aan de rechterzijde van deze pagina), Facebook en Hyves. Dat delen blijft belangrijk voor me. Sterker nog, ik kan niet zonder. Ik kan niet meer delen met Diana. Dan maar delen met jullie allemaal. Al hoewel ik toch blijf delen met Diaan. In gedachten, maar ook via dit blog. In de hoop dat ze het leest. Ik heb eerst nog overwogen om haar telefoonabonnement actief te houden om zo via haar voicemail haar stem te kunnen horen en haar vervolgens toe te kunnen spreken. Aan de andere kant, ik ben niet zo’n beller. Dat weet ik, en dat weet Diaan. Dus liever digitaal, op schrift. Dus dat is vanaf nu tevens een doel van dit blog. Om haar op de hoogte te houden, en om dingen van me af te schrijven. Het werkt op een manier therapeutisch voor me…

Ik houd overigens ook haar Facebook, Hyves en LinkedIn (wat minder daarvoor bedoeld, maar toch) mede daarvoor in de lucht. Ook voor jullie. Voel je vrij om wanneer je ook maar de behoefte hebt, een bericht voor haar achter te laten. Dat hebben enkelen al gedaan. Ik moet zeggen dat ik dat erg fijn vind. Het is erg fijn om te weten dat Diana in iemands gedachten is. Het is fijn dat dat gedeeld wordt. Gelukkig krijg ik dat nog regelmatig te horen via allerlei kanalen. Zelfs Sint J schonk er aandacht aan in een werkelijk prachtig gedicht:

Met Sinterklaas mag je toch over alles dromen,
Wat er in je schoentje gaat komen.
Op mijn verlanglijstje prijkt daarom met stip op de eerste plek,
Diana weer terug op haar plek.
Onze lieve vrouw, mama, dochter, collega en vriendin,
Weer zoals vanouds tussen ons in.
Sint viste deze wens uit mijn schoen en viel hiervan even stil,
Want er is niets liever dan dát wat ook hij wil.

Maar hoe moest hij deze wens nu in vervulling laten gaan,
Hij is nu eenmaal meer van de poppen, chocoladeletters of racebaan.
Sint wilde toch een poging wagen,
En besloot zijn beste klimpiet te vragen.
Sint vertelde Piet: “Diana is nu de mooiste, meest schitterende ster”
Ze staat hoog in de hemel, heel ver.”

Hij stuurde Piet het hoogste dak op om Ster Diana te vangen,
En Piet deed echt zijn best, kreeg zelfs rode wangen.
Maar te pakken kreeg hij haar niet,
Sint dacht na en had nog wel een ander trucje in het verschiet.
Hij gaf Piet zijn kostbare staf, zodat hij nog verder de hemel in kon reiken,
Om zo Diana’s schitterende ster te bereiken.

Piet probeerde het nog eens en kreeg het van concentratie warm,
Maar zelfs via het hoogste dak, de staf en zijn uitgerekte arm
Lukte het hem niet om bij Diana’s ster te komen
En de tranen begonnen over zijn warm te stromen.
Wat had Piet deze wens graag in vervulling laten gaan,
Maar het is hem niet gelukt en nu moest hij een leeg schoentje laten staan.

Dat was Piets eer te na,
Hij zei tegen Sint: “Ik denk dat ik nog een keertje naar boven ga”.
Dan roep ik naar Ster Diana, dat iedereen haar zo vreselijk mist,
En dan vraag ik haar of ze ook wel wist.
Dat het gemis nooit zal wennen,
Maar dat iedereen zo blij is haar te kennen.
Dat we denken aan haar vrolijke lach, haar spontaniteit, betrokkenheid en leuke verhalen,
En dat we bij de mooist schitterende ster en alle warme zonnestralen,
Zullen denken aan onze vrouw, mama, dochter, collega en vriendin,
En dat ze voor altijd in ons hart zit, op het mooiste plekje, helemaal middenin!”

En het zou zo fijn zijn als dat voor altijd zo blijft. Dat Diana altijd in ons midden blijft, door niet alleen aan haar te denken, maar ook onze gedachtes te blijven delen met elkaar. Misschien niet helemaal reëel als verwachting, maar als hoop wil ik het toch uitspreken. Ook nu vragen mensen zich direct of indirect af of ik het wel over haar wil hebben. Jazeker! Deze tekst kwam ik op internet tegen. Heb de naam aangepast en sluit me aan bij de strekking:

Ik wil dat je niet bang bent om de naam Diana uit te spreken. Diana is belangrijk voor mij.
Ik wil dat je me over Diana laat praten. Het is elke dag mijn favoriete onderwerp!
Ik wil dat je Diana niet opnieuw laat sterven, door haar foto’s uit je huis te verwijderen.
Ik weet dat de dood van Diana je verdriet doet. Laat me dat weten.
Ik wil dat je begrijpt dat verdriet mij verandert. Toen Diana stierf, stierf een groot deel van mij met haar. Ik ben veranderd door Diana haar dood.
Ik hoop dat je niet verwacht dat mijn verdriet na zes maanden of een jaar over zal zijn. Ik zal Diana altijd missen en ik zal altijd rouwen om haar dood.

Kortom, ik zou graag willen dat Diana blijft voortbestaan als een verbindende factor bij mooie herinneringen. En nu ik dat zo typ, denk ik gelijk: voortbestaan? Is het allemaal wel echt waar? Het besef is er bij mij nog niet. Het voelt echt alsof ik nog in die hogesnelheidstrein zit. Ik ben er nog niet uitgestapt om te kijken welke route PenD hebben afgelegd en wat er nu precies met die trein is gebeurd. De bizarre situatie, het vele regelwerk, het herijken van de Dagelijkse zorg, maar gelukkig ook de extra warmte van mensen hebben gezorgd voor een soort veilig vacuüm. Vandaag typeert iemand mij, zo in de afgelopen tijd, aardig treffend: “Als ik af ga op de berichten die je op twitter zet, dan maak je het nog niet zo slecht en weet je een aardige balans te vinden tussen stilstaan bij het verdriet en in beweging blijven. ” Op momenten heb ik stil gestaan, hebben we stil gestaan. Bij herinneringen aan Diana en het verdriet om het verlies…

Maar toch, ik ben bang voor een schijnbalans: Het hoofd weet het, maar het hart nog niet, en de handen draaien overuren om het maar zo goed mogelijk op orde te hebben. En realistisch: De extra warmte rondom de ‘feest’dagen is voorbij en een periode van luwte vangt aan. Vanaf morgen ga ik ook weer werken. Ik heb er eerlijk gezegd geen zin in. Zie er tegenop. Het ‘gewone’ Dagelijkse leven gaat weer beginnen, en mijn hoofd zegt dat langzaamaan het hart zal gaan beseffen dat prachtige (mama) Diana er echt niet meer is…

Gepost in Uncategorized | 10 Reacties

Proost, op Diana!

Geplaatst op 22 december 2011 door PascalMarcelis

Na een tijd van allerhande ellendige regelzaken, het organiseren van zorg rondom Quintijn en Jasmijn, het opnieuw uitvinden van het huishouden en het oppakken van reguliere activiteiten zoals (achterstallige) administratie, en gelukkig ook heel wat welkome afleiding en warmte via familie en vrienden, staat nu Kerst en Oud & Nieuw voor de deur. Het gemis van de aanwezigheid van Diana is er continu. ‘Feest’dagen worden het niet. Toch gaan we proberen er iets van te maken. Dat zou Diana zo ook willen. De agenda mag zo vol mogelijk. Vol met mooie mensen. Vol met warmte. Kerst staat daarnaast voor mij in het teken van mensen bedanken. Jullie, als lezers van dit weblog onder andere. En toch ook om te Proosten op de mooie herinneringen, aan Diana. Ik heb er een kaart voor gemaakt die ik uiteraard met jullie wil delen. De boodschap geldt mede namens de familie Harpers en de familie Marcelis…

Gepost in Bal, Piek | 9 Reacties

Passend en Dicht

Geplaatst op 8 november 2011 door PascalMarcelis

Nu ‘t rouwrumoer rondom jou is verstomd
De stoet voorbij is, de schuifelende voeten
Nu voel ik dat er een diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten
en telkens weer zal ik je tegenkomen
We zeggen veel te gauw: “Het is voorbij.”

Hij heeft alleen je lichaam weggenomen
niet wie je was en ook niet wat je zei
Ik zal nog altijd grapjes met je maken
We zullen samen door het stille landschap gaan
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken
raak je mijn hart nog duidelijker aan.

Toon Hermans

Gepost in Dal | 3 Reacties