PenD

Mijn allerliefste Diaan

Nu je daar zo staat, vlakbij de maan.
En ik hier zo zit, nog in een waan.
Gaat de tijd heel langzaamaan.
Voor mij.

En de wereld draait maar door.
Geeft aan wat ons overkomt geen gehoor.
Dat is goed, maar ook waar ik me aan stoor.
Van tijd tot tijd.

Gelukkig staan er nog genoeg mensen bij ons stil.
Hoe gaat het? Kan ik helpen? Geef maar een gil!
Die mensen maken het verschil.
In kracht en energie.

En onze Q en J die maken sprongen.
Zijn van jouw gemis nog niet doordrongen.
Leven hun leven ongedwongen.
Broer en zus.

Wat zou je trots op ze zijn.
Ze zijn al groot, en toch nog klein.
Ik zie jou in hen en dat is fijn.
Bijzonder fijn.

En nu stopt de tijd heel even.
Bij het besef dat ik 1/3 van mijn leven.
Aan jou heb mogen geven.
Dankbare troost.

Proost!

Vandaag is het 13 jaar geleden dat Diana en ondergetekende verkering kregen. Tenminste dat denken we, want we weten het niet precies. We hebben het elkaar ook nooit expliciet gevraagd: Wil je verkering met me? Dus hebben we 6 maart in het laatste jaar van de vorige eeuw vastgesteld als zijnde DE datum. Zover we weten was het toen gewoon dik aan.  Een dik Dozijn aan jaren vol liefde voor elkaar. En zo voelt het nog steeds: als dik aan. Zondag zat ik voor het eerst weer een dansprogramma te kijken. Dat deed ik voorheen altijd met Diana. We genoten daarvan. Erg vreemd dat Diana er nu niet bij was. Ik had ook eventjes het gevoel alsof ze met de kinderen boven bezig was. Wilde bijna roepen: Het is al begonnen hoor! Confronterend, zoals het vaker ineens confronterend is dat ze er niet meer is. Het blijft bizar…

Tijdens carnaval waren er ook van die confronterende momenten. Thuiszitten was geen optie. Dat zou het alleen maar moeilijker maken. Het zou het alleen-zijn benadrukken. We bleven met carnaval nooit thuis. Bij mij is het met de paplepel ingegoten. Diana deed altijd gewoon lekker mee. Sinds de eerste zwangerschap wat minder dagen dan ik, maar toch. Diana stak daarentegen weer meer energie in het kiezen van de juiste outfit. Hoe kan het eigenlijk ook anders: Diana + kleding + looks + verzorging = 1. Haar carnavalsoutfits staan me op het netvlies. Dames die dit jaar met dezelfde kleding als Diana waren uitgedost, vielen direct op. Mijn ogen gingen er gelijk heen. Herkenning. Herinnering. Aan mijn liefste, Diana. Zelfs een vriendin was als hetzelfde Hollandse meisje als Diana twee jaar terug. Het deed me eigenlijk wel goed. Die gedachte aan een mooie, vrolijke Diana. Net of ze er een beetje bij was. Ikzelf was overigens niets bijzonders. Had geen zin om me te opvallend te kleden om vervolgens verplicht lollig te moeten doen. Andere jaren was ik Diana haar Prins in het witte paard. Mijn twee beste maatjes (schimmel en my little pony) gingen dit jaar wel van stal. Ik besloot om maar uit dat paard te komen en gewoon als Prins te gaan. Ik was niet in the mood om bij binnenkomst in iedere kroeg ‘er staat een paard in de gang’ te zingen, op commando te moeten hinneken of tegen wild-vreemde vrouwen te moeten zeggen dat ze mijn rug op kunnen. Veel te uitbundig. Ik had me zelfs voorgenomen dat mocht ik teveel in mezelf gekeerd raken, ik naar huis zou gaan. Ik vind namelijk carnaval een feestje dat in het teken staat van openstaan voor anderen en delen. Het hoeft daarbij niet alleen over koetjes en kalfjes te gaan, mag best serieus zijn en zelfs een traan mag. Als er maar wel positief wordt afgesloten, bij voorkeur met een Proost! Dat was deze carnaval. Eentje van gemixte emoties. Ik had me er niet echt op voorbereid, maar was wel zeer bewust van mezelf en de omgeving. Wie ga ik ontmoeten en hoe gaat men reageren? Voor de duidelijkheid: carnaval vier(d)en we in Kaaiendonk. Voor mij als ware het een jaarlijkse reünie. Altijd veel (ook nieuwe) oude bekenden. Uit onze voormalige woonplaats - daar waar ik ben opgegroeid – zelf, maar ook die speciaal voor dit feestje van heine en verre naar Oosterhout afreizen. Best bijzonder eigenlijk. Maar goed. Op de eerste dag, vrijdag, kwam ik al twee keer in aanraking met bekenden die het nog niet wisten. Jeemig, dat had ik toch niet ingecalculeerd… Het waren mensen die Diana ook kennen, en waarmee sporadisch, maar goed contact was. Mensen waarbij ik instinctief besloot het toch te vertellen. En dat was heftig. Voor mij, omdat het aantal keren dat ik het mensen face to face heb verteld, op 1 hand te tellen is. Bijna iedereen weet het via dit weblog of via social media.  Maar ook voor hun. En zoals ik al aangaf: Positief afsluiten. We moeten er wat van maken. Dat wil Diana ook. Met een toast op het leven, gingen we vervolgens weer uit elkaar. Er waren ook mensen die ik het niet verteld heb. Waar het gesprek vanaf het begin onserieus was. Ook prima. Van mensen waarvan ik niet wist dat zij het wisten (omdat ik niets had gehoord), kreeg ik onverwacht een schouderklop of een hart onder de riem. Een enkele keer sprak zelfs een minder bekend persoon me aan. Met mensen die ik voor het laatst had gezien op de afscheidsbijeenkomst, kon ik goed bijkletsen. En met de meest hechte vrienden kon ik zelfs leut hebben. En ondanks de moeilijke momenten, zoals ook met het gezinscarnaval op zondagmiddag, ben ik blij dat ik ben geweest. Dat ik onder de mensen was. Dat het me lukte open te staan en dat ik heb kunnen delen, met velen…

Carnaval was een uit-stapje. Daarvoor maakte ik al een uit-stap door het met mijn oom, met boekbinden als zijn passie, te hebben over het bundelen van herinneringen. Onder andere de herinneringen waartoe ik op deze weblog een oproep heb geplaatst (is nog steeds mogelijk dus voel je vrij het bestand nog te downloaden en in te vullen). Maar ook het idee om misschien herinneringsobjecten achter te laten voor de kinderen was er een. Een gebundeld boek en een doos dus. Dat was de ideale wens. Laat nou net mijn oom een dergelijke combinatie hebben voorbereid. Wat een mooi ambacht en wat een mooie resultaten kunnen bereikt worden. Dat wordt Diana-waardig, dat weet ik zeker. Los hiervan kwamen de KUB-girls met een herinnering in de vorm van een fotoboek. Een indrukkwekkende terugblik naar alle Pieken die zij samen met Diana hebben meegemaakt. Alleen de laatste pagina had er niet mogen zijn…

Ik heb inmiddels een stapje naar de sportschool gemaakt. Mijn spieren zijn er nog heb ik gemerkt. Heb een soort van arachnafobia ontwikkeld. Maar spinnen geeft achteraf wel veel voldoening. En de pectoralis, abdominalis en lattisumus dorsi weet ik ook weer te vinden. Au… Ik groei gestaag wat meer in mijn werk en doe meer met mijn hart en wat op mijn pad komt. Dat voelt goed. Niet overhaasten. Stapje voor stapje. Q en J maken sprongen. In figuurlijke zin dan he. Q heeft zijn speen zelf weggegooid en inmiddels doet hij het al een week zonder. J springt nog niet, maar tijgert wel als de beste commando. GI-Jasmijn op haar best. Zoals ze nu groeit, gaat ze gemakkelijk richting mama’s lengte, denk ik. Ze is vrolijk. Om trots op te zijn…

En wat de goede doelen betreft: daar is via allerlei wegen, kanalen en mensen aandacht voor. Dat doet me enorm goed. Dat jullie ook iets Doen! De DoorZetters verkopen goed. Er is zelfs iemand die door mij besloten heeft 500 zakjes te bestellen en deze op persoonlijke titel te gaan verkopen. FYI: Ze liggen in week 13 bij alle treinstations in de winkels van de AH To Go en in week 18 bij alle Pathé bioscopen. Ik zeg: met de trein naar de film! Snoepen voor het goede doel: dubbel zo lekker! Bij een vriend wordt de actie van 3xVentoux040 voorgedragen voor sponsoring door het bedrijf waar hij werkt. En een contactpersoon uit mijn zakelijke netwerk benadert me vandaag in het kader van de actie ‘8 uur overwerken voor het goede doel‘. Bedankt. Nog maar eens. De kracht van herhaling, van delen, en de kracht van aandacht. Voor alle lieve brieven, kaarten, e-mails, telefoontjes, bezoekjes en berichtjes via social media. Top!

Ik wijd deze pagina aan Promotie voor het goede doel, namelijk de strijd tegen kanker. Ik ben blij dat tijdens de afscheidsbijeenkomst van Diana het mooie bedrag van € 1221,40 is opgehaald voor KWF Kankerbestrijding. Veel dank daar nog voor! Naast het KWF steun ik zelf KiKA, omdat het vooral ook voor kinderen een oneerlijke strijd is. Ik heb tijdens de ziekte van Diana, door een aantal enthousiaste tweeps, overwogen om mee te gaan trainen voor de Alpe d’HuZes. Dat ging uiteindelijk niet omdat ik Diana geen moment alleen wilde laten. Op dit moment heb ik nog steeds niet de illusie om zo’n omvangrijk commitment aan te kunnen gaan. Wel heb ik in mijn zoektocht naar een nieuwe sport, besloten om te gaan spinnen. Dat laat de optie open er misschien ooit aan te beginnen. Nu eerst het ‘normale’ leven inclusief werk, opnieuw ontdekken en een balans vinden. Ondertussen kom ik in aanraking met allerlei super mooie initiatieven om kanker de wereld uit te helpen. Het moge duidelijk zijn dat dat mij nu meer raakt dan ooit. En ondanks dat ik zelf nog niets onderneem (alhoewel, zie onder…), is aandacht vragen ook er iets aan Doen. Alle beetjes helpen. Dus Doen!

@3xVentoux040 – Fleur en consorten
De eerste actie tegen kanker waar ik dus mee in aanraking kwam is die van tweep Fleur en consorten (Joep, Marc, etc…). Ik heb er op de uitnodiging van de afscheidsdienst van Diana al aandacht voor gevraagd. Fleur heeft haar vader op een veel te jonge leeftijd verloren. Door haar tweets – en die van haar moeder Lia – over dat intense verlies, is er vanuit #verbondenheid en #steun naar elkaar een link ontstaan op Twitter. In plaats van de Alpe d’HuZes te gaan doen, heeft de groep besloten de Mont Ventoux 3x te berijden. Groep @3xVentoux040 (voornamelijk uit Eindhoven dus) zijn ondertussen bezig met hun trainingsprogramma om uiteindelijk de pieken van een berg te beklimmen om dierbaren uit diepe dalen te halen of om bij te dragen dat anderen niet in zo’n diep dal geraken. Ze nemen de mensen die zij willen eren mee op hun bagagedrager. Ze willen Diana ook meenemen. Een zeer mooi gebaar. Doet me veel. Bij het afhaken voor de training heb ik ze beloofd het inschrijfgeld te sponsoren. Daar sta ik natuurlijk voor. Dat ga ik Doen!

RopaRun – Daniëlle via Annemiek
Studievriendin van PenD, Annemiek heeft een vriendin genaamd Daniëlle die, gehoord het verhaal van PenD en op speciaal verzoek van Annemiek, Diana ook mee wil nemen in haar sportieve strijd tijdens de RopaRun. Daniëlle heeft zelf de afgelopen jaren veel mensen aan kanker verloren, waaronder afgelopen zomer haar schoonmoeder. Ze heeft intens met Annemiek meegeleefd tijdens de ziekte van Diana en na haar overlijden. Annemiek schrijft me in een privébericht op Facebook: “Zij wil al jaren de Roparun lopen, door omstandigheden lukte dat telkens niet. Aankomend jaar dus wel, ze is supertrots om mee te mogen doen en gedreven tot en met. Nog niet zo lang geleden heb ik haar gevraagd (toen ze me zei voor wie ze allemaal ging lopen), of ze ook voor Diana wilde lopen, in gedachten. Of ze ook, al was het maar 1 keer, aan Diana wilde denken tijdens haar Run. Dat beloofde ze. En dat doet ze, dat weet ik. En toen kreeg ik vanmiddag een berichtje van haar, dat ze een doosje met foto’s mee wil nemen van mensen voor wie ze wil gaan lopen.. En of ik een foto van Diana aan haar wilde meegeven..” Voor Annemiek, voor ondergetekende en anderen een bijzonder en mooi en warm gebaar… De foto is naar Daniëlle onderweg. Daniëlle, veel suc6 met het Doen!

Alpe d’HuZes – Hans
Oud middelbare-school-genoot van P, Hans, zet zich belangeloos in voor het goede doel en traint zich te pletter om in het kader van de Alpe d’HuZes actie de alp 4x te beklimmen. Met de afdaling erbij is dat toch 8x tegen de bergwand rijden Hans! Helaas heeft Hans ook teveel mensen waarvoor hij iets wil Doen. We hadden elkaar in de gaten via LinkedIn, maar eigenlijk weinig contact. Na mijn berichten over PenD zocht hij contact en liet hij per e-mail weten dat hij extra gemotiveerd was om zoveel mogelijk geld op te halen om mensen van die verschrikkelijke ziekte te genezen, of nog liever te voorkomen dat de ziekte ontstaat. Hij vroeg me of hij een verbinding mocht leggen met ons verhaal. De verbinding is graag gelegd…

KanjerGuusje – Familie van Gorp
Over verbondenheid gesproken. Ten tijde van het ziekteproces van Diana kwam ik op Twitter, eigenlijk via Karel en zijn zoon P, in aanraking met Lowie. Lowie blogde (en nog steeds) dagelijks over zijn dochter #kanjerguusje. Net na het overlijden van Diana, sterft ook Guusje. Ook al is het contact misschien beperkt en gaan we door een eigen proces heen, de steun en verbondenheid blijft. Het indrukwekkende weblog van Lowie wordt gepubliceerd in boekvorm en de inkomsten komen ten goede van een eigen stichting: Stichting KanjerGuusje. Het boek staat al snel op nr. 1 bij Bruna. Lowie wordt twitteraar van het jaar. En ondanks zijn nieuwe missie, zoeken hij, zijn vrouw Yvonne en hun kinderen ook naar een nieuwe balans in hun leven. Dat is te lezen in hun tweets. En ook dat schept een band. Denk ik aan KanjerGuusje dan denk ik ook aan al die andere kinderen waarvan ik weet dat ze tegen een vorm van kanker strijden, zoals bijvoorbeeld Teun het zoontje van collega Marga, en Xena, een meisje dat zelf en samen met haar moeder Anja over de strijd twittert maar ook ‘normaal’ probeert te leven.

DoorZetters – Alpe d’Huzes – Sandra via Natascha
En dan de laatste actie waarvoor ik graag (alvast) wat Promotie maak. Natascha, een dierbare vriendin van PenD, stuurt op 21 december van het afgelopen jaar informatie over een actie genaamd DoorZetters. Deze actie is geïnitieerd op het werk van een vriendin van N, Sandra. Van Concorp Brands gaat een delegatie de Alpe d’HuZes fietsen. Om extra geld op te halen, bedenken ze de actie DoorZetters: een snoepje in de vorm van een wielrenner. De opbrengsten van de verkoop komen via de Alpe d’HuZes-actie ten goede aan het KWF. Natascha biedt mij de opening om wel iets te Doen. De snoepjes worden geproduceerd in een fabriek in Friesland. En ik mag mee inpakken! Dat voelt goed. Iets kunnen Doen. Binnenkort plaats ik hier meer informatie over de actie. De zakjes snoep moeten op korte termijn in enkele supermarkten komen te liggen. Ze zijn € 1 per stuk, en ben je een snoeper, dan vind je ze lekker. Kopen! Doen! Voor het bedrag van € 32 (leeftijd van Diana bij overlijden) heb ik inmiddels twee dozen met snoepzakjes afgenomen. Een symbolisch bedrag waarmee ik iets kan Doen…

Update 24 januari 2012: Afgelopen zaterdag ben ik naar Jirnsum afgereisd met Natascha, Sandra en Jurgen. Daar hebben we de ochtendploeg afgelost en waren we een aantal uren zoet, letterlijk en figuurlijk. De DoorZetters moesten aangevoerd worden, ontkleefd worden, en verdeeld worden over de transportband. Vervolgens werden ze machinaal verdeeld over de zakjes (wat door het kleefgehalte ‘niet altijd’ helemaal goed ging) en vervolgens kwamen ze of automatisch in doosjes, of werden ze handmatig per 16 in een doosje gelegd en verpakt. Het was zeker leuk om een keer te doen. Om samen te doen. Vooral gaf het een fijn gevoel. Iets te kunnen Doen voor het goede doel. Hierbij wat beelden voor een indruk. Promotie maken volgt nog. Quintijn is overigens nog altijd erg jaloers op papa bij het zien van de beelden…

Ik hoop trouwens dat jullie ook nog wat Doen door een van de genoemde acties te ondersteunen. En/Of door Promotie te maken voor deze pagina. Ook dat is wat Doen!